Cleo: Reisbegeleider Londen
Een gestolen pauze in Londen met een van mijn favoriete klanten...
Ik vertrok uit Brussel midden in een sneeuwstorm. Zware sneeuwval, grijze luchten, en toen ik op de trein stapte, leek alles langzamer te gaan. Toen ik twee uur later uitstapte, was Londen helder en zonnig, alsof het op ons had gewacht. Ik was er slechts één dag en één nacht, een gestolen pauze met een van mijn favoriete klanten. We hadden elkaar al weken niet gezien en ik had zijn afwezigheid meer gevoeld dan ik wilde toegeven.
Net lang genoeg voor een glimlach, een blik die bleef hangen
We reisden niet samen. In plaats daarvan ontmoetten we elkaar kort op het perron voor vertrek. Net lang genoeg voor een glimlach, een blik die bleef hangen, de onuitgesproken afspraak om de verwachting zo lang mogelijk te laten duren. Daarna gingen we uit elkaar, stapten elk alleen aan boord en werden onder het Engelse Kanaal doorgevoerd met niets anders dan verwachting als gezelschap.
Vierentwintig uur lang was Londen van ons.
Op het moment dat we in de stad aankwamen, ging alles in een stroomversnelling. We checkten meteen in bij een wolkenkrabberhotel in het centrum van Londen. Toen de deur van de kamer openging, lag de stad in al haar glorie onder ons: bruggen, daken en overal leven. Kamerhoge ramen, een gigantisch bad, het heerlijke gevoel om tegelijkertijd volledig zichtbaar en volledig verborgen te zijn. Vierentwintig uur lang was Londen van ons.
We raakten snel weer vertrouwd met elkaar, op een natuurlijke manier.
Net toen we ons op ons gemak begonnen te voelen, verraste hij me met een cadeau. Een antieke ketting, helemaal naar mijn smaak. Ik deed hem meteen om. Het voelde intiem, bijna ceremonieel. Daarna deden we geen moeite meer om geduldig te zijn. We raakten gemakkelijk en natuurlijk weer vertrouwd met elkaar, met de opwindende wetenschap dat een hele stad net achter het glas bruiste, terwijl niemand ons kon zien.
We namen onze tijd: lekker eten, vlotte gesprekken, drankjes ...
Later gingen we naar de National Gallery voor de lunch. We namen onze tijd: lekker eten, vlotte gesprekken, drankjes die lang bleven hangen. We waren net op tijd klaar om het laatste uur van het museum mee te maken. Terwijl we door de zalen slenterden, spraken we over de kunstenaars die ons inspireerden en fascineerden, deelden we onze kennis en wisselden we gedachten en indrukken uit terwijl we van zaal naar zaal liepen.
Shakespeare, fluwelen stoelen, een vol theater.
Terug in het hotel kleedden we ons om voor de avond en gingen we naar West End. Shakespeare, fluwelen stoelen, een vol theater. Het toneelstuk was boeiend, bijna net zo boeiend als zijn hand die gedurende het hele tweede bedrijf op mijn dij rustte, stabiel en zonder verontschuldigingen, waardoor mijn aandacht meer dan eens van het podium werd afgeleid.
We sloten de avond af in onze kamer, met Londen verlicht onder ons, glinsterend om ons heen als sterrenbeelden. Ik viel glimlachend in slaap, ervan overtuigd dat sommige dromen precies één nacht mogen duren.
-xxx- Cleo
