Parijs. 2025. Mijn allereerste buitenlandse reis als reisgenoot.
Ik kan me nog goed herinneren hoe ik de lobby van dat prachtige hotel in Parijs binnenliep, in een poging om veel zelfverzekerder over te komen dan ik me eigenlijk voelde. Ik had als escort al verschillende afspraken in België gehad, maar dit was iets bijzonders: mijn eerste internationale boeking als reisgenoot. Ik was tegelijkertijd opgewonden en nerveus om een vreemdeling te ontmoeten in het meest luxueuze hotel dat ik ooit had gezien. Marmeren vloeren, kroonluchters, overal kunstwerken… net als in een film.
Hij nam mijn jas aan, pakte mijn koffer op en glimlachte.
Vanuit de suite had je uitzicht over bijna de hele stad. Het was enorm. Hij nam mijn jas aan, pakte mijn koffer op en glimlachte.
“Ik hoop dat je het niet erg vindt… maar ik heb een paar vrienden uitgenodigd om straks met ons mee te gaan eten in het restaurant.”
Ik zei tegen hem dat het me leuk leek, maar ik denk dat hij wel gemerkt moet hebben dat ik een beetje nerveus was.
“Alleen als je je er prettig bij voelt,” voegde hij er snel aan toe. “Ik wil dat je van Parijs geniet.”
Hij opende een fles champagne en we raakten aan de praat. Over reizen, fietsen, werk, grappige verhalen… Het voelde echt alsof we elkaar al jaren kenden, en mijn zenuwen begonnen weg te ebben. Dat is waarschijnlijk wat ik het leukste vind aan mijn werk als high-class escort: een band opbouwen met mensen die ik in het dagelijks leven normaal gesproken nooit zou ontmoeten.
Oesters en champagne.
Die avond spraken we af met zijn vrienden in het restaurant. De zorgen die ik van tevoren had, verdwenen als sneeuw voor de zon. Het waren oprecht aardige mensen en de sfeer was meteen ontspannen en ongedwongen. Ik had het gevoel dat ik er perfect bij paste. Nog voordat iemand iets kon bestellen, riepen we allemaal op precies hetzelfde moment: „Oesters en champagne!” Iedereen barstte in lachen uit, en op de een of andere manier werd dat de terugkerende grap van de avond. Er was geen enkel ongemakkelijk moment. Alleen lekker eten, veel verhalen en een fijne sfeer.
Terwijl we aan het ontbijten waren, keek hij me glimlachend aan.
De volgende ochtend was het nog steeds rustig in de stad. We hadden geen plannen, dus zijn we gewoon gaan wandelen. Kleine boetiekjes, gezellige café’tjes, een rustig park… Terwijl we aan het ontbijten waren, keek hij me glimlachend aan en zei:
“Ik zou je heel graag nog eens willen zien.”
Ik glimlachte terug.
“Dat zou ik ook wel willen.”
Bijna een jaar later ging mijn telefoon.
Het was Perla di Mare. Hij wilde me weer zien. Deze keer niet in Parijs, maar in Toscane. Vier dagen samen. Ik geloof dat ik de rest van de dag niet meer ben gestopt met glimlachen.
Toen mijn taxi aankwam, gingen de poorten van een prachtige villa langzaam open.
Ik herkende meteen dezelfde bekende gezichten uit Parijs.
Het voelde alsof ik een ansichtkaart binnenstapte. Tot mijn verbazing herkende ik meteen dezelfde bekende gezichten uit Parijs. Het was dezelfde groep die ik eerder had ontmoet! Al snel stapten we allemaal op onze fietsen en fietsten we door het Toscaanse landschap. We hebben veel gelachen en genoten van avonden die op de een of andere manier altijd langer duurden dan gepland. Af en toe verdwenen we stilletjes even, om samen van wat tijd voor onszelf te genieten: dezelfde chemie die we eerder hadden gedeeld.
De dagen vlogen veel te snel voorbij.
Toen het tijd was om te vertrekken, liep hij met me mee naar mijn taxi.
"Tot de volgende reis?" vroeg hij met een glimlach.
“Natuurlijk.”
Ik zag de villa in de verte verdwijnen en realiseerde me iets. Het mooiste aan het zijn van een reisgenoot is niet dat je naar prachtige plekken vliegt of in luxe hotels verblijft. Het is het ontmoeten van interessante mensen die onverwacht een kleine stempel op je leven drukken.
-xxx- Lynn
